Angst verdwijnt door een lach als sneeuw voor de zon in De tuinen van de herinnering | CLEEFT

Angst verdwijnt door een lach als sneeuw voor de zon in De tuinen van de herinnering

Recensies
  • tuinen van de herinnering
Angst verdwijnt door een lach als sneeuw voor de zon in De tuinen van de herinnering CLEEFT nog niet. En jij?   Schrijf een recensie!
RECENSIE
INFORMATIE

Angst verdwijnt door een lach als sneeuw voor de zon in De tuinen van de herinnering

Recensies

De tuinen van de herinnering is de reprisevoorstelling van Beermuziektheaterproducties. René Groothof vertelt het verhaal over herinneringen aan schaamte, angst en verdriet en een clown die de herinnering eraan levend houdt.

Loading+ wishlist

CLEEFT het of niet?

Je moet ingelogd zijn om een recensie te plaatsen.

Maak een profiel aan
Door:  Rozemarijn Strubbe | 26/01/2011 @ 19:15

Angst verdwijnt door een lach als sneeuw voor de zon in De tuinen van de herinnering

De reprisevoorstelling van Beermuziektheaterproducties De tuinen van de herinnering is een bewerking van het verhaal van Michel Quint. Onder de regie van Genio de Groot  speelt muziek in deze voorstelling echter een ondersteunende functie.  Het is vooral René Groothof die met zijn overtuigende spel een verhaal vertelt over schaamte, angst en verdriet en een clown die de herinnering eraan levend houdt.

Het begint allemaal met een koffer met herinneringen. Herinneringen aan een jeugd vol schaamte en een tijd van oorlog. De vader van de tienjarige Michel had de eigenaardige gewoonte om als clown op te treden op feestdagen, verjaardagen en bij verenigingen. Familiezondagen werden verpest doordat het hele gezin moest gaan kijken hoe vader zich voor schut zette om anderen aan het lachen te maken.

Herinneringen van een clown
Maar vader blijkt een goede reden te hebben om voor clown te spelen. De oom van Michel vertelt de jongen het verhaal waarin de broers in het verzet zaten tijdens de Tweede Wereldoorlog. Eigenlijk deden ze dat vooral om de spanning en het avontuur, zodat ze mooie vrouwen konden versieren.

Nadat ze een elektriciteitshuisje hebben opgeblazen, wordt het tweetal opgepakt en in een kuil gesmeten samen met twee onschuldige gijzelaars. Het is een vreselijke tijd van honger, regen en angst om geëxecuteerd te worden. Dan verschijnt er een bewaker die hun tijd in de kuil een bijzondere wending geeft en hun angsten even wegneemt.

Overtuigend met weinig middelen
Met kleine mimiek- en kostuumwijzigingen weet René Groothof de verschillende personages heel geloofwaardig neer te zetten. Hij begint als de jongen die zich schaamde voor zijn vader, toont dan de vader die in zijn clownkostuum een dame op de eerste rij versiert en verandert daarna in de oom die het akelige, maar bijzondere verhaal vertelt dat Michels beeld van zijn vader volledig verandert.

Kille sfeer op het perron
De voorstelling vindt plaats op het treinstation. Michel is onderweg naar het proces van oorlogsschurk Maurice Papon om zijn vader te vertegenwoordigen. Het decor bestaat uit levenloze perronstoeltjes, een prullenbak,  Tl-verlichting met akelig wit licht en een klok die geen tijd aangeeft, maar als de zon steeds van kleur verandert. De kille sfeer is soms letterlijk voelbaar door de wind die het publiek in geblazen wordt. Misschien is het de airco, maar dat zou erg toevallig geweest zijn.

Een eerbetoon aan de herinnering
De voorstelling laat zien dat de oorlog niet alleen bepaald wordt door heldendaden en schurken, maar dat er veel grijze gebieden zijn. Angst en verdriet kunnen verdwijnen als sneeuw voor de zon door een clown die gijzelaars aan het lachen maakt. Als een eerbetoon aan zijn vader verkleedt Michel zich als de clown op weg naar het proces. Daarmee vertelt hij dat de herinnering nooit verloren mag gaan.

De zaal is niet druk bezet, maar toch krijgt Groothof het voor elkaar om de spanning vrijwel de gehele voorstelling vast te houden. Hij heeft weinig middelen nodig om zijn publiek mee te nemen in het verhaal. Hij laat zijn publiek met een brok in de keel achter en krijgt van jong en oud een welverdiende ovatie.

Angst verdwijnt door een lach als sneeuw voor de zon in De tuinen van de herinnering 0 van 10 1

De tuinen van de herinnering is de reprisevoorstelling van Beermuziektheaterproducties. René Groothof vertelt het verhaal over herinneringen aan schaamte, angst en verdriet en een clown die de herinnering eraan levend houdt.

Google+