Dagboek van een provincievrouw | E.M. Delafield | Recensie | CLEEFT

Dagboek van een provincievrouw

Recensies
  • Dagboek van een provincievrouw
Dagboek van een provincievrouw CLEEFT behoorlijk. En jij?   Schrijf een recensie!
uit 1 stem
8
RECENSIE
INFORMATIE

Dagboek van een provincievrouw

Recensies

Dagboek van een provincievrouw van E.M. Delafield is een hilarisch verslag van een vrouw die vanalles en tegelijk niets doet

Loading+ wishlist

CLEEFT het of niet?

Je moet ingelogd zijn om een recensie te plaatsen.

Maak een profiel aan
Door:  Anna de Vries | Boekenredacteur | 14/01/2017 @ 11:01
8

Dagboek van een provincievrouw is een hilarisch verslag van een vrouw die vanalles en tegelijk niets doet

In 1930 verscheen ‘Dagboek van een provincievrouw’ als wekenlijks vervolgverhaal in het vrouwenblad ‘Time and Tide’. Een jaar lang beschrijft de naamloze hoofdpersoon haar leven op het Engelse platteland. Hoewel E.M. Delafield haar voor het oog timide laat voorkomen, maakt de vrouw tegelijkertijd inwendig scherpe en grappige observaties over de gebeurtenissen die ze beleeft. Een vergelijking met Bridget Jones’ Diary is daardoor zeker niet mis.

Veel drukte om niets

In de beschrijving van haar dagelijkse beslommeringen vertelt de hoofdpersoon over haar bloembollen die maar niet uitkomen, buren die onverwachts langskomen en financiën die nooit genoeg lijken te zijn. Ze maakt zich druk om haar kinderen maar laat deze maar al te graag over aan de kostschool of de Franse gouvernante, en haar relatie met haar man lijkt in een sleur te zitten. Het plot van het boek laat hierin wat te wensen over maar dit wordt ruim gecompenseerd door de humor van het alledaagse leven van de hoofdpersoon. Zo maakt ze zich overal zorgen om en laat ze zich makkelijk leiden door de sociale verwachtingen. Dit betreurt ze vervolgens, maar toch lukt het haar niet zich hieruit los te breken en offert ze regelmatig, zoals ze zegt, ‘ de waarheid op aan wat beschaving van haar eist’. In haar gedachten is ze echter wel rebels, wat leidt tot hilarische fantasiën, zoals één waarin de arrogante Lady B. na een vinnige opmerking met haar auto op een bus knalt en haar lot onzeker blijft (omdat Het Zondig is om Iemand Dood te wensen).

Gevatte observaties

‘Vraag: Zou niet iemand met bovengemiddelde hoeveelheid morele moed klein experimentje kunnen uitvoeren en plotseling volkomen nieuwe mening ter tafel brengen? Zou hier graag het effect van zien, of van andere psychologische stenen in de vijver.’ Hoewel de Provincievrouw vaak over zich heen laat lopen blijkt uit haar dagboeknotities dat ze zich pijnlijk bewust is van het feit dat het sociale leven van de welgestelde klasse voornamelijk bestaat uit hypocrisie. Zo wordt ze op een feestje door haar gastvrouw luidkeels geprezen als de Ideale Moeder, waarna iedereen haar angstvallig vermijdt, en nodigt ze een vervelende buurvrouw in een opwelling uit voor een picknick om haar af te leiden van het onbeholpen gedrag van haar kinderen. Delafield beschrijft de maatschappij met een komisch cynisme en toont hiermee een talent voor het maken van droge, intelligente observaties. Tegelijkertijd maakt de menselijkheid van de interacties de gebeurtenissen van de jaren dertig tijdloos, waardoor het boek met plezier (en niet altijd zonder hardop te lachen) gelezen kan worden.

Dagboek van een provincievrouw 8 van 10 1

Dagboek van een provincievrouw van E.M. Delafield is een hilarisch verslag van een vrouw die vanalles en tegelijk niets doet

Google+